Al wat ik wilde is dat Juli Baker me met rust zou laten...
Het begon in de zomer van 1957 net voor het begin van het nieuwe schooljaar.
Hier zijn we.
Wat denken jullie? - Ik vind het hier leuk.
Het is cool. Wat voor kleur is mijn kamer?
Wacht maar af.
Ik wil het van binnen zien. Kom op, Bryce.
Laten wij, gaan meehelpen de bus uitladen...
dan kunnen de dames hier de keuken gaan inrichten.
Oké, Pa.
Dit was voor mij, het begin van wat later bleek...
meer dan 5 jaar van een strategisch kat en muis spel en sociale ongemakken.
Hoi, ik ben Juli Baker. - Wat ben je aan het doen?
Heb je wat hulp nodig?
Nee. Er zitten waardevolle dingen daarin.
En deze dan? - Nee, nee, nee.
Ga maar naar huis. Je moeder vraagt zich waarschijnlijk al af waar je bent.
Oh, nee, mijn moeder weet waar ik ben. Ze vindt het goed.
Het duurde niet lang voor ik me realiseerde dat dit meisje niet snel opgaf.
Het is nogal druk hier met drie mensen. - Maakt me niet uit.
Met geen mogelijkheid. - Zullen we deze samen duwen?
Bryce, is het niet tijd dat jij je moeder gaat helpen?
Oh, ja.
Ik bedoel, niets hield haar tegen.
Ik wou haar net gaan vertellen dat ze moest wegwezen toen er iets vreemds gebeurde.
Ik kon het niet geloven.
Daar stond ik ineens hand in hand met dit vreemde meisje.
Hoe ben ik toch in deze puinhoop terecht gekomen? - Ook, hallo.
Ik zie dat je mijn zoon al hebt ontmoet.
Tenslotte, deed ik het enige mannelijke wat ik kon doen als 7-jarige.
Hoewel, mijn problemen ver van voorbij waren.
Vanaf het eerste moment dat ik mevrouw Yelson's klaslokaal binnenliep...
Bryce? Je bent er!
was het duidelijk...
Op school was ik ook niet veilig.
Bryce, wie is je vriendinnetje?
Ik was gedoemd voor het leven.
Hé, Bryce, waarom vraag je niet of ze met je wil trouwen?
Bryce and Juli sitting in a tree
K-I-S-S-I-N-G
Mijn eerste jaar in het dorp was een ramp.
En de volgende drie waren al niet veel beter.
Maar uiteindelijk, in de zesde klas, Ondernam ik actie.
Ik smeedde een plan.
Sherry.
Sherry, wacht even.
Ik vroeg Sherry Stalls mee uit.
Ik vroeg me af of je misschien samen met mij...
Om het briljante van dit plan te kunnen begrijpen...
moet je weten dat Juli altijd al een hekel had gehad aan Sherry Stalls...
hoewel ik nooit heb begrepen waarom.
Sherry was lief, vriendelijk en ze had erg veel haar.
Eerst wilde mijn moeder niet dat ik gaatjes in mijn oren nam, maar ik smeekte haar...
Het idee was dat Sherry samen met mij zou gaan eten...
misschien zouden we samen op kunnen lopen, en hopelijk zou Juli dan haar interesse verliezen.
Maar ik mag pas ringetjes als ik 16 ben.
Oh, dat is jammer.
Dus Melanie wilde gaatjes in haar oren, maar natuurlijk zei haar moeder nee.
Dus maakte ze een hoop stampij en smeet haar Johnny Mathis Greatest Hits LP kapot...
en ze kreeg huisarrest, dus nu kan ze niet op mijn pyjama feestje komen.
Alles viel mooi op hun plaats.
Wat ga je als je werkstuk maken?
Dat is, totdat mijn veronderstelde beste vriend, Garrett Einbinder...
interesse begon te vertonen in Sherry.
Ik zat eraan te denken om te laten zien hoe gespleten haarpunten reageren op verschillende conditioners.
Dat is fascinerend.
Loyaliteit verloor het van verlangen en Garrett, de overloper...
vertelde Sherry wat mijn plan was.
Eikel.
Ze nam het niet goed op.
Het nieuws kwam bij Juli terecht, en al snel begon ze me weer met die verliefde ogen te bekijken.
Alleen deze keer was het erger.
Ze begon aan me te snuiven.
Inderdaad, snuiven.
Waar sloeg dat nou weer op?
Mijn enige troost was dat het volgend jaar anders zou worden.
Middelbare school, een groter gebouw.
Misschien zouden we in verschillende klassen zitten en zou het eindelijk, eindelijk voorbij zijn.
De eerste keer dat ik Bryce Loski ontmoette, flipte ik.
Het waren die ogen, iets in die schitterende ogen.
Zullen we deze samen duwen?
Zijn familie was net verhuisd naar onze wijk...
en ik was er naar toe gegaan om ze te helpen.
Ik was amper twee minuten in de bus of zijn vader stuurde hem weg om zijn moeder te gaan helpen.
Ik kon zien dat hij niet echt weg wilde gaan.
Dus ging ik achter hem aan om te kijken of we nog even konden spelen voordat hij binnen zou moeten blijven.
En voor dat ik het in de gaten had hield hij opeens mijn hand vast...
en keek me recht in mijn ogen.
Mijn hart stond stil.
Was dit het?
Zou dit mijn eerste kus gaan worden?
Maar toen kwam zijn moeder naar buiten. - Ook, hallo.
En hij schaamde zich zo dat zijn wangen helemaal rood werden.
Ik ging die avond naar bed denkend aan de kus die had kunnen zijn.
Ik bedoel, het was duidelijk dat hij gevoelens voor me had, hij was alleen te verlegen om het te laten merken.
M'n moeder zei dat jongens zo konden zijn.
Dus ik besloot hem te helpen. - Bryce? Daar ben je!
Ik zou hem meer dan genoeg mogelijkheden geven om over zijn verlegenheid heen te komen.
Tot de zesde klas, Ik had geleerd om mezelf te beheersen.
Toen Sherry Stalls haar opwachting maakte.
Sherry Stalls was niets anders dan een huilerige, roddelachtige, achterbakse flirt.
Meer haar dan inhoud.
En daar stond ze...
hand in hand met Bryce. Mijn Bryce.
Hij die in het bezit was van mijn eerste kus.
Mijn oplossing was om haar te negeren. Ik wist dat een jongen zo slim als Bryce...
uiteindelijk wel zou doorzien wat voor leeghoofdig type Sherry Stalls was.
Het duurde niet meer dan een week. Ze gingen uit elkaar tijdens de pauze.
Ze nam het niet goed op.
Nu dat Bryce bevrijd was uit Sherry's kwade klauwen, begon hij aardiger tegen me te doen.
Hoi, Juli. - Hoi, Bryce.
Hij was zo verlegen en zo schattig...
en zijn haar, het rook naar watermeloen.
Ik kon er geen genoeg van krijgen.
Ik spendeerde het hele jaar met stiekem watermeloen snuiven...
en me af vragend wanneer ik mijn kus zou gaan krijgen.
De zevende klas bracht inderdaad veranderingen met zich mee.
Maar de grootste gebeurde niet op school.
Die gebeurde thuis.
Mijn opa kwam bij ons wonen.
Mam zei dat hij zo staarde omdat hij oma mist.
Dat was niet iets waarover opa ooit met mij zou praten.
Eigenlijk praatte hij nooit veel met mij.
Dat is, totdat Juli in de lokale krant verscheen.
Oh, Bryce. Kan ik eens even met je praten? - Wat?
Ga zitten, jongen.
Vertel me eens over je vriendin Juli Baker.
Juli. Ze is niet echt wat je noemt mijn vriend.
Oh. Waarom niet?
Waarom wilt u dat weten?
Nu, Juli Baker kwam niet zomaar in de Mayfield Times...
omdat ze zo slim was.
Nee, ze kwam op de voorpagina omdat ze in een boom was geklommen en weigerde eruit te komen.
Juli Baker en die stomme esdoorn van haar.
Ze beschouwde het altijd als een geschenk van god aan ons kleine wereldje.
Bryce. Ga je mee in de esdoorn klimmen samen met mij en mijn broers?
Nee, dank je.
Bryce. Kom ook naar boven. Het is leuk.
Je kunt alles zien van hier. - Ik kan niet.
Mijn vader wil dat ik hem help met...
iets.
Alsof ik dat zou willen.
In bomen klimmen met Juli Baker.
Ik zit toch zeker niet meer in de tweede klas.
Bryce and Juli sitting in a tree.
Ik zou nog liever voor de rest van mij leven lima bonen eten.
Hij is nog maar 3 straten verderop.
2 straten.
Nog één straat.
Wat heb ik toch aan deze informatie. - Ik haat het als ze dat doet.
Ik ga er elke dag weer vanuit dat er een kleine kans is dat de bus niet op komt dagen.
Ik vind dat de boom er bijzonder mooi uit ziet in dit licht. Vind je niet?
Als je met mooi bedoelt "ongelooflijk lelijk," dan ja, dan ben ik het wel met je eens.
Je bent gewoon visueel gehandicapt. Dat is al erg genoeg voor je.
"Visueel gehandicapt"?
Dit van het meisje wat woont in het lelijkste huis van de hele buurt?
Ze hadden bosjes die over de ramen heen groeiden en verder overal onkruid.
Het zat mijn vader al langere tijd dwars.
Oh, daar is hij.
De stratenmaker die denkt dat hij een schilder is. Was die wagen al niet lelijk genoeg in het echt?
Gaat hij er een schilderij van maken?
Nee, hij maakt landschappen. En verkoopt ze op de jaarmarkt.
Ze zeggen dat ze heel mooi zijn.
Landschappen? Ik zal je eens wat vertellen.
De wereld zou er een stuk beter uit zien...
als hij eens wat werk zou verrichten aan dat landschap wat hij zijn tuin durft te noemen.
Ik vind het erg voor zijn vrouw. Ze is getrouwd met een dromer.
En daardoor zal één van hen altijd ongelukkig zijn.
Ja, oké. Maar waarom moeten wij dan ook ongelukkig zijn?
Hoeveel mijn vader zich ook ergerde aan die tuin...
het was niet half zo erg als Juli Baker in die boom.
Nog maar drie straten.
Elke ochtend moesten we luisteren...
naar haar straat voor straat verslag.
Twee straten.
Waarom noemen ze hen eigenlijk de 3 Stooges?
Ik bedoel, ze zijn met z'n vijven. - Wat?
Nou, je hebt Moe, Larry, Curly, Shemp en Curly Joe.
Ja, maar er zijn er telkens maar 3 tegelijk. - Ja.
Weet je, ik haat Curly Joe. Hij zou niet eens één van de Stooges mogen zijn.
Luister, meisje, Nog even en ik bel de politie.
Je begeeft je op priveterrein en verhinderd ons in het uitvoeren van ons werk.
Wat is er hier aan de hand? Of je komt nu naar beneden...
of we halen je naar beneden. Jongens, kom hier bij me zitten.
Ze zagen hem niet om als we er met z'n allen in zitten.
Bus, bus, bus. Juli werd gek.
Ze wilden haar esdoorn om gaan zagen.
Ik begreep niet waarom die lelijke verzameling rotte takken...
zoveel betekende voor haar. Bryce, alsjeblieft.
Ik vond het wel erg voor haar.
Maar ik was niet van plan om te gaan spijbelen hiervoor.
Kom op, man.
Waarom is ze je vriend niet, Bryce?
Daarvoor moet je Juli kennen.
Dat zou ik wel willen.
Waarom?
Dat meisje heeft ruggengraat.
Waarom nodig je haar niet een keertje uit?
Ruggengraat?
Ze is gewoon vasthoudend...
en ze drijft haar eigen zin door.
Is dat zo?
En ze stalkt me al sinds de kleuterschool.
Nou, een meisje zoals dat heeft niet iedereen naast zich wonen.
Gelukkig voor hen.
Lees dit.
Zonder vooroordelen.
Alsof ik nog iets meer moest leren weten over Juli Baker.
Juli was niet bij de bushalte de volgende ochtend.
Of de ochtend daarop.
Ze was wel op school, maar je merkte er niets van.
Little Joe? Hij heeft veel te veel make-up op... - Hij lijkt niet eens ouder te worden.
Ik vertelde mezelf dat ik er blij mee moest zijn.
Ik bedoel, dit was toch wat ik altijd gewild heb?
Maar toch, Ik vond het erg voor haar.
Ik zou haar gaan vertellen dat het mij speet, maar toen dacht ik, nee...
dat is wel het laatste wat ik nodig heb:
Juli Baker die denkt dat ik haar gemist heb.
Ik begrijp wel waarom je hier graag komt.
Zou je het erg vinden om het uit te leggen aan je moeder?
Ik hou ervan om naar mijn vader te kijken terwijl hij schildert.
Of eigenlijk, ik hield ervan om hem te horen praten terwijl hij schilderde.
Ik leerde heel veel over mijn vader op die manier.
Hij vertelde me allerlei dingen...
zoals over zijn eerste baantje als hooi bezorger en over hoe graag hij de universiteit had afgemaakt.
Tot hij me op een dag verraste.
Wat is er aan de hand tussen jou en, eh, Bryce Loski?
Wat bedoel je? Niets.
Oh, oké.
Mijn fout.
Waarom zou je dat zelfs denken?
Geen reden.
Het is alleen dat jij...
de hele tijd over hem praat.
Echt waar?
Ik weet het niet.
Ik denk dat het iets met zijn ogen is.
Of misschien zijn lach.
Maar wat is er met hem?
Wat? - Je moet het complete plaatje bekijken.
Wat bedoel je daar mee?
Een schilderij is meer dan de som van zijn delen.
Een koe alleen is alleen maar een koe.
Een wei op zichzelf is niet meer dan wat gras en bloemen.
En de zon die door de bomen schijnt is niet meer dan een straal licht.
Maar als je ze allemaal samen brengt...
kan er iets magisch ontstaan.
Ik begreep niet echt wat hij bedoelde tot op een middag...
toen ik weer in de esdoorn boom zat.
Ik probeerde een vlieger te redden.
Hij zat helemaal bovenin, hoger dan ik ooit was gekomen.
En hoe hoger ik kwam, hoe meer ik me verbaasde over het uitzicht.
Het viel me opeens op hoe heerlijk het briesje ruikte.
Als zonneschijn en wild gras.
Ik kon niet stoppen met het opsnuiven...
mijn longen vullen met de lekkerste geur die ik ooit geroken had.
Je hebt mijn vlieger gevonden.
Bryce, je zou hierboven moeten komen.
Het is zo mooi.
Ik kan niet. Ik heb een verzwikte, eh...
Ik heb een uitslag.
Vanaf dat moment, werd dat mijn plekje.
Ik kon daar wel uren zitten, gewoon uitkijken over de wereld.
Op sommige dagen was de zonsondergang paars en roze.
En op andere dagen was hij weer een prachtig oranje...
als een vuur in de wolken van de horizon.
Het was tijdens één van zulke zonsondergangen dat mijn vader's idee...
van het geheel wat groter is dan de som van zijn delen...
zich begaf van mijn hoofd naar mijn hart.
Op sommige dagen kwam ik er extra vroeg om de zonsopgang te zien.
Op een ochtend Ik herinner me nog precies...
hoe de stralen licht door de wolken heen sneden...
zodat ik het mijn vader kon vertellen...
toen ik een geluid beneden me hoorde.
Excuseer me.
Excuseer me. Het spijt me, maar u mag hier niet parkeren. Dit is een bushalte.
Wat doe jij daar boven?
Je mag daar niet in zitten, we gaan dit ding naar beneden halen.
De boom? - Ja. Kom nu maar naar beneden.
Maar wie heeft jullie gezegd, dat jullie hem mogen omzagen? - De eigenaar.
Waarom?
Hij gaat een huis bouwen, En die boom staat in de weg.
Dus kom op meisje, dan kunnen wij ons werk doen. - Je mag hem niet omzagen. Het mag niet.
Luister, meisje. Ik sta op het punt om de politie bellen.
Je begeeft je op privé terrein en verhinderd ons in het uitvoeren van ons werk.
Dus kom naar beneden of we zagen hem om met jou erin.
Ga je gang. Zaag maar om.
Ik kom niet naar beneden. Ik kom nooit meer naar beneden.
Bryce. jongens, kom hier bij me zitten.
Ze zagen hem niet om als we er met z'n allen in zitten.
Bryce, alsjeblieft laat ze dit niet doen.
Kom op, jongens.
Bryce, alsjeblieft. Je hoeft niet zo hoog te klimmen. Gewoon tot halverwege.
Bryce, alsjeblieft. alsjeblieft.
Wat daarna gebeurde is als een waas.
Het leek wel of het complete dorp erbij was.
Maar ik wou me nog steeds niet verplaatsen.
Toen liet mijn vader zich zien.
Hij kreeg een brandweerman zover om hem toe te laten naar mij toe te klimmen.
Schatje, je moet er echt uitkomen.
Papa, alsjeblieft laat ze dit niet doen.
Schatje... - Papa, kijk.
Je kunt alles zien. Je kunt de hele wereld zien vanaf hier.
Geen uitzicht is belangrijker dan mijn dochters veiligheid. Dus, kom op.
Ik kan het niet.
Julianna, het is tijd om naar beneden te komen.
Alsjeblieft, papa.
Het is zover.
En dat was het.
Ik heb wel twee weken aan een stuk gehuild.
Natuurlijk, ging ik wel naar school en deed daar mijn best...
maar niets leek er nog tot te doen.
Weet je het antwoord?
Eh, de Peloponnesische oorlog?
dat zal vast en zeker het antwoord zijn op een vraag...
maar ik was op zoek naar iets meer in de richting van een parallellogram.
Om een of andere reden leken parallellogrammen en gelijkbenige driehoeken...
nu niet zo belangrijk.
ik ging op mijn fiets zodat ik niet voorbij die stomp hoefde te komen...
van wat eens de meest prachtige esdoorn boom was.
Maar wat ik ook deed, Ik kon nergens anders aan denken.
Is alles goed?
Het was maar een boom.
Nee, het was niet zomaar een boom.
Je moet nooit vergeten hoe je je voelde toen je daarboven zat.
Bedankt, pap.
Het was het eerste wat ik zag elke ochtend...
en het laatste wat ik zag voor ik ging slapen.
En toen ik erna kon kijken zonder te huilen...
zag ik meer dan alleen die boom en wat daar in zitten voor mij betekende.
Ik zag de dag dat mijn kijk op dingen begon te veranderen.
En ik vroeg me af, voelde ik nog steeds hetzelfde voor Bryce?
Ik ben nooit een groot liefhebber van eieren geweest.
Ik bedoel, ik kon ze altijd nemen of laten.
Dat is, tot die ene dag in Skyler Brown's garage...
toen mijn gevoelens over eieren duidelijk werden.
He, he, he. Jongens. Edna heeft haar ontbijt gevonden.
Ik bedoel, als een slijmerig reptiel ze lekker vond...
dan was er zeker te weten geen plek voor ze in mijn dieet.
Oh, man, dat is zo cool.
Ze kauwt er niet eens op. Moet je je eens voorstellen hoeveel tijd je zou besparen.
Ik zou mijn verdere leven hebben kunnen leven niet wetende dat slangen rauwe eieren eten...
als Lynetta er niet was geweest.
Ze was enorm verliefd op Skyler Brown.
Ik vind het goor.
Hij en Juli's broers, Matt en Mark, waren samen een band begonnen.
En Lynetta was erbij tijdens de oefeningen.
Dat klinkt zo gaaf.
Wat vind jij ervan, Bryce?
Ja...Gaaf.
Dus, Brycie, hoe denk jij dat hij dat gaat verteren?
Maagzuur? - Dat zou je denken.
Wacht, iedereen stil. Hier komt het.
Een omeletje.
Goor, goor, goor, goor.
Wacht, wacht. Het beste moet nog komen.
Gatver.
Ik probeerde er nonchalant over te doen, maar dat hield ik niet vol.
Ik kreeg last van nachtmerries.
Ik zat gevangen in een reuze ei...
en een monster opende zijn bek en begon met verorberen.
En ik werd telkens net op tijd wakker.
Toen begon de echte nachtmerrie.
Hoi, Bryce. ik heb deze meegenomen voor jou en je familie.
Mijn kippen zijn begonnen met eieren leggen. - Wat?
Je weet wel Abby en Bonnie en Clyde en Dexter en Eunice en Florence?
Die waren uitgebroeid voor de wetenschaps beurs. - Hoe zou ik het kunnen vergeten?
Dat was typisch iets voor Juli Baker.
Ze domineerde die beurs volledig.
En bovendien, haar project ging alleen maar over het uitbroeien van die saaie eieren.
Terwijl, ik daar een compleet werkende vuurspuwende vulkaan had...
en het enigste waar iedereen het over had waren Juli's saaie kippen...
die uit hun saaie eieren kwamen.
Oh, ik denk dat de laatste ook uitkomt.
Ze komen uit. Oh, ze komen uit!
Kinderen, kom snel hier.
Maar oké, zij won. Ik verloor.
Ik ben nooit het type geweest wat lang door mijmert.
Maar dat betekende niet dat ik haar rottige eieren zou gaan eten.
Ik vind het erg lief van Juli dat ze ons deze eieren heeft gebracht.
Maakt me niet uit. Ik neem gewoon weer cornflakes morgen.
Ja, hoe kunnen we weten of er niet een kuiken in één van die eieren zit?
Ik at altijd eieren vers van de boerderij toen ik een kind was. Die waren heerlijk.
Ja, nou, dat zal heus wel zo zijn...
maar wat als we er één openen en er valt een dood kuikentje uit?
Hebben ze een haan? Als ze geen haan hebben kunnen de eieren ook niet bevrucht zijn.
En als ze een haan zouden hebben, hadden we dat wel geweten. Dan zou de hele buurt dat hebben geweten.
Misschien hebben ze hem geont-kuut.
"Geont-kuut"?
Je weet wel. Geont-kuuk-a-la-kuut.
Waar heb je het in godsnaam over?
Zoals ze honden ont-blaffen.
Bryce, waarom vraag je het niet gewoon aan Juli?
Ik denk niet dat... Wat?
Durf je soms niet met haar te praten? - Ik durf best met haar te praten.
Ik weet wat jij bent, maar wat ben ik?
Oké. Ga gewoon met haar praten en kom erachter.
Hoe weet je welke een haan is?
Nou, een haan is groter. Langere veren.
Ze hebben dat rode spul wat uit hun kop groeit.
En ook rond hun nek. - Dus dat moet wel duidelijk zijn.
Hoewel, nu ik er over na denk, kippen hebben dat rode spul ook.
Alleen niet zoveel.
Garrett's verstand van hanen...
was de hoeksteen van ons plan om contact met Juli Baker te vermijden.
Wat inhield dat we hen over het achterhek moesten bespioneren.
Kom op, kom op.
Hierzo.
Ik zie die stomme kippen nergens.
We moeten ze uit hun hok zien te krijgen.
Is dat een haan?
Nee, het is volgens mij een kip.
Hoe zie je dat?
Je ziet het gewoon.
Snap je wat ik bedoel? Expertise.
Hier, jongens.
Toe maar, kom maar verder.
Hier, jongens. Kijk maar. - Ja, het zijn allemaal kippen.
Er is geen haan? - Wat zei ik nou net?
Hoe weet je dat?
Nou, geen van hen paradeert. - Hier, kom maar.
Hanen paraderen? - Kom op, jongens.
Wat zei ik nou net?
Bovendien, bijna geen één van hen hebben dat rode spul.
Wat zijn jullie aan het doen? - Ja. Het zijn zeker te weten allemaal kippen.
Het zijn allemaal kippen.
Ik ben trots op je, Bryce.
Je overkwam je angst.
Je praatte met haar. - Oh, ja.
Het stelt niks voor.
Heeft ze je dat gezegd? Dat het allemaal kippen zijn?
Ze is geniaal. Jullie zijn beide geniaal... Natuurlijk zijn het allemaal kippen.
Een haan is ook een kip. De vraag is:
Is één van hen een haan of zijn het allemaal hennen?
Hennen? Waarom zei niemand iets over hennen?
Toen had ik het door.
Garrett wist geen ene donder van kippen
Paraderen hanen? - Ja dat doen ze.
Wat heeft dat hiermee te maken?
Het zijn allemaal hennen.
Nou ja, het belangrijkste is dat de eieren oké zijn.
Het is geregeld.
Niet voor mij.
Het was in ieder geval zo dat ik nooit meer iets ging eten...
dat ook maar iets te maken had met Juli Baker.
Ik ga ze niet eten.
Waarom niet?
Heb je hun tuin gezien? Het is...
Ze hebben niet eens gras. Het is alleen maar modder en kippenstront.
Ew. Goor. Salmonella.
Denk je dat ze salmonella zouden kunnen hebben?
Waarschijnlijk niet. - Waarom zou je het risico nemen?
Wat doen we met de eieren?
Geef ze terug.
Teruggeven? Aan Juli? - Natuurlijk.
Je hebt eerder met haar gepraat, toch? je bent er niet dood aan gegaan.
Maar, wat moet ik haar zeggen?
Vertel haar dat we geen eieren eten.
Eh we, zijn allergisch voor eieren of zoiets.
Kom op, gebruik je hersens.
Het voelde niet juist om te liegen.
Bovendien, zelfs een zevende klasser snapt dat een complete familie niet allergisch kan zijn voor eieren.
Maar ik wilde ook haar gevoelens niet kwetsen.
Dus er bleef maar één optie over.
En zo werd weer een bijna-dood ervaring...
in mijn doorgaande saga met Juli Baker succesvol vermeden.
Tot een week later.
Hoi, Bryce. Ik heb nog wat eieren voor je meegenomen.
Wauw.
Bedankt. - Hoe vond je familie de eerste lading?
Moet je dat nog vragen?
Geweldig. Ik zie je op school.
Wat ik hoopte dat een eenmalige gebeurtenis zou zijn...
was slechts het begin van een leven vol met leugens, intrige en bedrog.
Elke ochtend zat ik op de uitkijk naar Juli...
zodat als ze langs zal komen, ik snel bij de deur kon zijn voordat ze aanklopte.
Bedankt.
Daarna dumpte ik de eieren voordat iemand het merkte.
En waarom? Waarom kon ik haar de waarheid niet zeggen?
Waarom kon ik niet zeggen:
"Nee, dank je. Ik hoef ze niet. We hebben ze niet nodig. Geef ze maar aan de slang"?
Was ik echt zo bang om haar gevoelens te kwetsen...
of was ik gewoon bang van haar?
Nu, je wilt zeker weten dat je het...
Toen mevrouw Brubeck voor het eerst voorstelde om eieren uit te broeien voor mijn wetenschaps project...
was ik er niet echt blij mee.
Dat is, totdat ik mijn eerste teken van leven zag.
Is dat het?
Dat is het embryo. - Wauw.
Het lijkt op een boon. - Inderdaad.
Laten we de andere proberen.
Plotseling voelde het echt.
Al de eieren waren gevuld met leven.
Er zaten een soort van kleine bonen babys binnenin allemaal.
Op de dag van de beurs, waren alle zes de kuikens uitgekomen.
Wat is de kans daarop?
De eerste prijs dit jaar gaat naar Juli Baker...
voor haar schitterende project:
"Een Kip Wordt Geboren."
Ik won de eerste prijs.
En dat was cool, maar waar het mij echt om ging waren mijn kuikens.
Toe maar. Toe maar, jongens.
Mijn moeder was niet blij met mijn opgroeiende kuikens.
Maar ik smeekte en pleitte.
Ik zei haar dat ik overal voor zou zorgen. En dat deed ik ook.
Waar is Clyde?
Hé, Clyde. Wat is er aan de hand?
Is alles goed? Heb je geen honger?
Kom op. Kom hier. Wat is er mis, schatje?
Kom hier.
Hé, jij bent geen Clyde. Je bent een Clydette.
Mam!
Naar bleek legden mijn hennen meer eieren dan wij op konden.
In het begin probeerden we ze nog bij te houden...
maar na een maand van gekookte, gebakken & gevulde eieren...
net als in die film The Blob, werden we overgenomen door eieren.
Toen verscheen een kans in de vorm van onze buurvrouw, Mevrouw Steuby, aan de deur.
Hallo, lieverd.
Als je er ooit een paar extra hebt, zou ik er graag een paar van je willen kopen.
Echt? - Absoluut.
En ik weet toevallig dat mevrouw Helms ook wel geďnteresseerd is.
Geweldig. - Er gaat niks boven verse eieren.
Bedankt, mevrouw Steuby. - Graag gedaan, lieverd. Doei.
Met wat hulp van mevr. Steuby en mevr. Helms, was mijn eier overschot probleem opgelost.
Toen bedacht ik me dat mevrouw Loski ook een paar eieren verdiende.
Maar het zou niet juist zijn om haar er geld voor te vragen.
Ze was zo'n goeie buur geweest, ze leende ons wat als we wat nodig hadden...
gaf mijn moeder altijd een lift als onze auto niet wilde starten...
het was wel het minste wat ik kon doen.
Bovendien, als ik hiermee Bryce nog eens tegen het lijf zou lopen, zou dat ook niet erg zijn.
Toen ik voor de 3e keer eieren bracht bij de Loski's...
realiseerde ik me dat Bryce me opwachtte.
Wachtend om de deur open te trekken en te zeggen, "Bedankt, Juli. Ik zie je op school."
En daarvoor terug, kreeg ik een paar seconden alleen...
met 's werelds mooiste ogen.
Bedankt, Juli. Ik zie je op school.
Het was een koopje.
Tot de dag dat het niet zo was.
Het was 2 weken nadat de esdoorn was neergehaald...
en ik begon me juist weer een beetje normaal te voelen.
Hé, Juli. Precies op tijd.
Ja, wel, door regen en wind
Huh? - Je weet wel, net als de postbode?
Oh. Juist.
Dus, eh, ga je voortaan weer met de bus mee?
Ik weet het niet. Ik ben daar niet meer geweest sinds...
Het ziet er niet zo slecht meer uit. Het is helemaal weggehaald.
Nou, eh, Ik ga me vast klaarmaken voor school.
Zie ik je daar?
Tot later.
Misschien had Bryce gelijk.
Misschien was het tijd om weer met de bus mee te gaan.
Tenslotte, zei hij nu net dat hij wilde dat ik het deed?
Kan het kunnen zijn dat Bryce Loski me eigenlijk mist?
Juli? Wat doe jij hier nog?
Ik was wat aan het denken.
Het is ophaaldag. De vuilnisbak staat aan de straat.
Dat weet ik. Heb je wat hulp nodig?
Nee. Misschien doe ik het later wel.
Zijn dat mijn eieren?
Ja. Ja, ik heb ze laten vallen.
Ze zijn niet gebroken.
Waarom gooi je ze weg?
Hoef jij ze niet meer?
Ik heb het niet gedaan. Mijn vader vond het het risico niet waard.
Risico? Welk risico?
Salmonella.
Wat? Is hij bang dat ze vergiftigd zijn?
Ik bedoel, Juli, kijk naar jullie achtertuin. Het is een complete puinhoop.
Het ligt bedekt met poep.
Dat is niet waar. Ik ruim elke dag achter mijn meisjes op.
We wilden je gewoon niet kwetsen.
Hebben jullie ze al die tijd al weggegooid?
Weet je, mevrouw Steuby en mevrouw Helms betalen me voor mijn eieren.
Doen ze dat? - Ze geven met 60 cent per doos.
Dat wist ik niet.
Hoe kon je?
Het spijt me.
Nietwaar.
Het duurde niet lang voor ik door had...
dat ik enkel mijn oude problemen met Juli Baker...
inruilde voor een heel stel nieuwe.
Het was zelfs nog erger als ze boos op me was dan wanneer ze me enkel irriteerde.
De manier waarop ze me negeerde was een constante herinnering...
dat ik een klootzak was geweest.
Toen op een dag kwam ik thuis van basketbal spelen met Garrett...
en het werd steeds vreemder.
Niet zo timide. Kom op, je doet ze geen pijn.
Zoiets? Ja, dat is het.
Mijn opa.
Het enigste waar ik hem ooit mee had zien waren slippers. Dus waar had hij die werk laarzen vandaan?
Ik kon niet stoppen met naar ze kijken.
En hoe meer ik keek, hoe bozer ik werd.
Mij opa had al meer tegen Juli gezegd in een uur...
dan tegen mij in de hele tijd dat hij bij ons woonde.
En ik wist vrijwel zeker dat ik hem nog nooit eerder had zien lachen.
En wat had hij met Juli Baker?
Hi, opa.
Juli vertelde me over de eieren.
Weet je, Bryce...
een man's karakter wordt al op een jonge leeftijd bepaalt.
Ik zou niet graag zien dat je dingen doet waar je later spijt van hebt.
Sorry?
Het gaat om eerlijkheid, jongen.
Soms kan een beetje ongemak in het begin...
je een hele hoop pijn besparen aan het eind.
Als het aankwam op vasthouden van wrok, was Juli Baker erg indrukwekkend.
Al de hele week had ik geprobeerd haar te bereiken op school.
Maar ze vond altijd een manier om me te ontwijken.
En als ze in haar tuin was, was opa altijd bij haar.
Eindelijk, op een zaterdag zag ik mijn kans.
Mijn opa was de stad in gegaan om wat tijgerbalsem te kopen.
Ik denk dat het werk in de tuin toch te veel voor hem was gebleken.
Het ziet er goed uit.
Bedankt. Chet heeft het meeste werk gedaan.
Het spijt me van wat ik heb gedaan.
Ik snap het gewoon niet Bryce. Waarom vertelde je me het niet gewoon?
Ik weet het niet. Het was stom.
En ik had ook niets over jullie tuin moeten zeggen ook.
Dat was niet juist.
Misschien is het wel voor het beste zo.
Ik bedoel, ik heb zoveel van Chet geleerd, het is ongelooflijk.
Jij hebt geluk.
Ik heb mijn grootouders niet eens meer.
Ik heb medelijden met hem.
Hij mist je oma.
Kan je het geloven? Hij zegt dat ik hem aan haar doe denken.
Wat? - Ik weet het. Dat zei ik ook al.
Maar hij bedoeld het op een goede manier. Iets met haar persoonlijkheid.
Succes met het gras. Ik weet zeker dat het er geweldig uit gaat zien.
Bedankt.
Ik zie je later wel weer.
Ik denk het.
Hoewel Juli's aanvaarding van mijn verontschuldiging niet helemaal zo was als ik me had voorgesteld...
lag gelukkig het eieren probleem achter me.
Het was de eerste keer in maanden dat ik echt kon genieten van Bonanza.
Waar ga je naar toe en waarom ben je zo gekleed?
Skyler's.
Matt en Mark brengen wat opname materiaal mee en ze gaan een demo maken.
Demo? Alsof zij weten hoe ze een demo moeten maken.
Je kent ze niet eens. - Dat hoeft ook niet. Ik ken hun type.
Jij kent helemaal niets. - Praat niet zo tegen me.
Ik ben te laat. - Ben terug om 11 uur.
Yep. Alles was weer als vanouds.
Laat dat meisje je te hard werken?
Dat meisje heet Juli. En, nee, ze laat me niet te hard werken.
Je kunt het wel erg goed met haar vinden nietwaar?
Nee, Patsy. Ik wil er alleen maar achter komen waarom je vader genoeg energie heeft...
om bevriend te raken met een vreemde...
terwijl hij niet eens even een balletje wil gooien met zijn eigen kleinzoon.
Het is oké, pap. - Nee, het is niet oké.
Juli herinnert hem aan oma.
Aan Renee?
Dat is belachelijk.
Weet je waarom de Bakers nooit hun eigen tuin hebben opgeknapt?
Ja, omdat hij het te druk heeft met zijn iedereen kan schilderen setjes.
Als jij een broer had met een ernstig handicap wat zou jij dan doen?
Wat heeft dat er nou in godsnaam weer mee te maken?
Juli's vader heeft een mongoloďde broer.
Nou en? Hij is toch niet de tuinman, of wel?
Het is een grap...
Weet je, andere mensen hebben ook familie problemen...
en toch lukt het ze om hun gras te maaien.
Ik weet niet waar hun trots is als huiseigenaren.
Dat huis is niet van hen.
De huisbaas zou het moeten onderhouden.
Meneer Baker geeft elke cent die hij kan missen uit aan de zorg voor zijn broer.
Hebben geen overheids faciliteiten voor dit soort zaken?
Misschien vonden ze dat een privé opvang beter voor hem is.
Hoe dan ook, het is niet onze fout dat hun familie een abnormaal genenpakket heeft.
Het heeft niet te maken met genen.
Toen Juli's oom werd geboren zat de navelstreng om zijn nek gewikkeld.
Als hij genoeg lucht had gehad, zou hij een perfecte kleine baby zijn geweest, net als jullie zoon.
Godverdomme, Chet.
Patsy? Patsy? - Laat me met rust!
Het spijt me van dat.
Waarom is mam zo overstuur?
Omdat...
om God's wil...
je moeder had in dezelfde schoenen als meneer Baker kunnen staan.
Had haar broer ook de navelstreng om zijn nek gedraaid zitten?
Jij had dat.
Gelukkig was de dokter die de bevalling deed scherp en kon hem op tijd van je nek af krijgen...
maar het had dus ook makkelijk genoeg de andere kant op kunnen gaan.
Zullen we een eindje gaan lopen?
Dat helpt om je hoofd een beetje op te ruimen.
Wat zouden ze met me gedaan hebben?
Je moet niet over iets nadenken dat had kunnen zijn, Bryce.
Zoals mijn vader praatte klinkt het alsof hij me in het gekkenhuis zou hebben gegooid.
Nee, nee. Kom, dat is niet eerlijk.
je kunt hem niet iets kwalijk nemen wat hij niet gedaan heeft.
Dit is waar die boom stond, nietwaar?
Moet een spectaculair gezicht zijn geweest.
Ze is me d'r eentje.
Sommige van ons worden gedoopt in rood...
sommige in blauw...
sommige in paars.
Maar heel af en toe...
vind je er eentje met alle kleuren van de regenboog.
En als je die vindt...
is niets daar nog mee te vergelijken.
Rood, blauw, regenboogkleurig
Wat had dat in godsnaam te betekenen?
Ik vond Juli Baker nooit zo bijzonder.
Tot nu.
De manier waarop ze praatte over hoe het voelde om in die boom te zitten...
om zo verheven te zijn boven de wereld, geroerd door de wind.
Wie op de middelbare school praat op die manier?
Er begon een vreemd gevoel te ontstaan diep in mijn buik...
en ik vond het maar niks.
Ik begon voor haar te vallen, man.
En het werd tijd dat ik weer grip op zaken kreeg.
Ik heb me nooit geschaamd voor het huis waarin we wonen.
Ik heb ook eigenlijk nooit echt over geld nagedacht.
Ik wist dat we niet rijk waren, maar ik had niet het gevoel dat we iets misten.
Dat is, totdat Bryce Loski ons huis een complete puinhoop noemde.
Ik moest iets ondernemen en ik wist wat.
Jullie klinken echt heel goed. - Ja.
We gaan het opnemen in Skyler's garage.
Dat is een geweldig project.
Over projecten gesproken, ik zat te denken dat het misschien wel een goed idee is om de tuin eens op te knappen.
Wat? - Ik bedoel, hoeveel kost graszaad nou helemaal?
Ik zou een grasveld kunnen aanleggen, en misschien nog wat bloemen kunnen planten.
Ik zou zelfs een hek kunnen zetten.
Schatje, dat is een hele hoop met werk.
Ik kan het betalen met het geld van mijn eieren. - Nee. Dat is jouw geld.
De huisbaas is degene die daarvoor zou moeten zorgen.
Maar dat doet hij niet. En wij wonen hier.
En het ziet er zo slecht uit.
Wat is er aan de hand?
Niks, pap.
Het is oké, liefje.
Je kunt het ons wel vertellen.
De Loskis hebben mijn eieren weggegooid omdat ze bang zijn voor salmonella.
Omdat onze tuin zo'n puinhoop is.
Heeft Patsy dat gezegd?
Nee. Bryce.
Maar ze moeten er in de familie over gepraat hebben.
Een jongen verzint zo iets niet zelf.
Wat maakt het uit wat zij denken? - Ja, wat maakt het uit?
Mij maakt het wat uit.
Laten we het hier niet over hebben.
Nee, ik ben het zat om zo te moeten leven Richard.
Ik ben het zat om allerlei tijdelijke baantjes te moeten nemen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.
Ik ben het zat om een stoel tegen de wasmachine te moeten zetten...
alleen om de deur dicht te houden.
Ik ben het zat om telkens de stofzuiger van mevrouw Steuby te moeten lenen...
elke keer als die van ons het weer eens niet doet.
Dacht je soms dat dit het leven was wat ik gepland had voor ons?
Soms moet je een beetje toegeven om het juiste te kunnen doen.
We zijn het er altijd over eens geweest dat Devonhurst de juiste plek is voor Daniel.
Nou, misschien moeten we eens gaan denken aan wat juist is voor ons.
Onze dochter lijdt eronder omdat wij onze tuin niet kunnen opknappen.
Het is niet onze tuin.
Hoe kan je dat nou zeggen Richard? Hoe?
We wonen hier al 12 jaar...
en al 12 jaar zeggen we dat het tijdelijk is, maar dat is het niet.
Dit is ons huis.
Is het verkeerd om ergens te willen wonen waar je trots op kan zijn?
Om genoeg te hebben zodat je kinderen naar de universiteit kunnen?
Misschien wordt het tijd om overheidszorg te gaan overwegen
We gaan mijn broer niet verhuizen.
Is hij belangrijker dan je eigen kinderen?
Pap! - Hoe durf je!
Stop ermee, pap! Alsjeblieft, stop ermee.
Het spijt me. Julianna, dit is niet jouw schuld.
We komen er wel uit, dat beloof ik je.
Dat was de eerste keer dat ik mijn ouders ooit echt tegen elkaar had horen schreeuwen.
Het spijt me van vanavond.
Die avond kwamen ze allebei naar mij kamer.
Mijn vader vertelde over zijn broer en hoeveel hij van hem hield...
en hoe hij zijn ouders beloofd had altijd voor hem te zullen zorgen.
Mijn moeder vertelde over hoeveel ze van mijn vader hield...
vanwege zijn kracht en zijn goed hart.
Toen ze me welterusten kuste...
fluisterde ze me toe dat van al haar vele zegeningen, ik haar het liefst was.
Ik had medelijden met mijn vader.
Ik had medelijden met mijn moeder.
Maar boven alles, voelde ik me gelukkig dat ze van mij waren.
Ik zou graag denken dat de reden dat ik begon met het werken in de tuin...
niets te maken had met Bryce. Het ging over het beter maken van het huis.
Na wat hij gedaan had met de eieren, wat zou het mij dan nog uitmaken wat hij dacht?
Maar dat deed het toch.
Ga je dat snoeien of probeer je het aan stukjes te hakken?
Hi. ik ben Chet Duncan, Bryce zijn grootvader.
Sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat ik me ben komen voorstellen.
Leuk om u te ontmoeten.
Dus je wil deze allemaal op dezelfde hoogte snoeien?
Nou, ja, dat was het idee, maar ik weet het niet.
Denkt u dat het er beter uit zou zien als ik ze helemaal weg zou halen?
Oh, dit zijn Hicksii struiken. die kun je erg mooi snoeien.
Luister, meneer Duncan.
Noem me maar Chet.
Als u hier bent vanwege wat Bryce heeft gezegd...
dan heb ik uw hulp niet nodig.
Ik heb over je gelezen in de krant.
Renee zou samen met je in de boom hebben gezeten.
Ze zou daar de hele nacht zijn blijven zitten.
Mijn vrouw.
Jij doet me erg veel aan haar denken.
We werkten weken aan de tuin.
En de hele tijd dat we werkten, praatten we.
Hierzo? - Perfect, ja.
Hij wilde meer weten over de esdoorn boom.
Hij wist precies wat het betekende...
over het geheel wat groter is dan de som van zijn onderdelen.
Hij zei dat hetzelfde gelde bij mensen...
alleen bij mensen kon soms het geheel minder zijn.
Ik vond dat behoorlijk interessant.
Ik begon de mensen die ik al kende sinds de basisschool te bekijken...
om erachter te komen of zij meer of minder waren dan de som van hun onderdelen.
Chet had gelijk. Een hoop van hen waren minder.
Van al mijn klasgenoten was de enige die ik niet kon plaatsen, Bryce.
Tot voor kort, zou ik gezegd hebben met absolute zekerheid...
dat hij groter, veel groter was, dan de som van zijn onderdelen.
Maar nu was ik daar niet zo zeker meer van.
Het ziet er mooi uit, Juli. Goed werk.
Bedankt. Chet heeft het meeste werk gedaan.
Het spijt me van wat ik heb gedaan.
Ik snap het gewoon niet Bryce.
Waarom vertelde je me het niet gewoon?
Had hij echt spijt?
Of zei hij dit alleen maar om zichzelf beter te laten voelen?
Toen bedacht ik me, misschien wilde ik hem alleen maar meer dan de som van zijn onderdelen laten zijn.
Maar toen ik in zijn ogen keek...
die oogverblindende ogen...
was ik er voor de eerste keer...
vrijwel zeker van dat Bryce Loski minder was.
We gaan de Bakers uitnodigen voor het diner.
Wat? - Ik weet het niet hoor, mam.
Ik vind het een geweldig idee.
Patsy, wat is de reden hiervoor?
Trina Baker is een heel aardig persoon.
En Matt en Mark zijn erg cool. - Ik haat cool.
Dit hadden we al jaren eerder moeten doen.
Ja, maar dat hebben we niet gedaan. En nu kan het niet meer.
De verjaringstermijn is verstreken.
We nodigen ze gewoon uit voor het diner.
Als dit gaat over wat ik gisterenavond gezegd heb, het spijt me, oké?
Maar, je weet, hen uitnodigen voor het diner gaat zijn broer niet helpen.
Het wordt een net diner.
En ik verwacht dat iedereen zich passend kleedt.
Oh, God. Kunnen we niet gewoon een barbecue houden?
Het wordt een net diner.
Maak mij maar alvast af.
Voorzichtig met wat je vraagt.
Dus dat werd het.
Een gekostumeerd, net diner met Juli Baker lag in mijn nabije toekomst.
En dat maakte het zien van Juli op school nog ongemakkelijker.
Ik kon niet stoppen met naar haar staren in de klas.
En naar de manier waarop het haar over haar schouders viel...
ze zag er precies zo uit als op de foto in de krant.
Dana Tressler betrapte me tijdens het kijken.
Als ik niet snel iets zou doen, zou dit zich verspreiden als een lopend vuurtje.
Er zat een bij in haar haar.
Zie je wel, daar gaat hij.
Er was geen bij.
Hij vliegt net uit het raam.
Ik overtuigde mezelf dat ik de kogel had weten te ontwijken.
Ik moest Juli uit mijn gedachten zien te krijgen.
Mezelf focussen op belangrijke zaken zoals schoolwerk.
Mijn zwakte was zenuwslopend.
Ik heb je puntenslijper nodig.
Heb je wel eens gehoord van kloppen? - He, wat heb jij daar? Papa's Playboy?
Gaat je niets aan.
Doe miss oktober de groeten van mij. - Rot op.
Of moet ik zeggen de groeten van jou? - Je bent walgelijk.
Weer een ramp voorkomen.
Mijn leven was een mijnenveld geworden.
Wat is dit?
Het is niet wat je denkt.
Oké, het is wel wat je denkt, maar ik kan het uitleggen.
Oké, ik kan het niet uitleggen. Kunnen we er niet later over praten?
Wat jij wil.
Ik moest met iemand praten.
En waarom niet Garrett? Misschien kon hij me helpen weer op het juiste pad terecht te komen.
Garrett was verassend gevoelig als het aankwam op liefdeszaken.
Ben je helemaal gek geworden? Juli Baker. Je haat haar.
Dat is juist het vreemde. Ik denk van niet. Ik kan niet stoppen aan haar te denken.
Je hebt het te pakken, man. - Maar wat kan ik eraan doen?
Nou, je moet het stoppen voordat het te ver komt. Dit zijn geen echte emoties.
Niet? - Je voelt je gewoon schuldig vanwege dat eieren ding.
Ja, en ik beledigde haar tuin.
Precies. Je kon niet anders, het is toch ook een rotzooitje.
Haar vader heeft een mongoloďde broer en al hun geld gaat daar naar toe.
Een mongool? Nou, dat moet je al genoeg zeggen.
Waarover? - Over Juli.
Wat wil je daarmee zeggen?
De appel valt niet ver van de boom.
Ik kon het niet geloven. Ik wilde tegen hem schreeuwen.
Hem zeggen dat hij Juli niet kende zoals ik haar kende.
Maar het enige wat eruit kwam was:
Juist. - Ja
Juist, eh, ik spreek je later nog wel.
Ik had afgesproken naar Garrett te komen na school...
maar ik kon gewoon niet bij hem in de buurt zijn.
Hij was over de lijn gegaan.
En naast hem aan die andere kant van die lijn, stond mijn vader.
Het maakte me niet uit wat zij dachten.
Ik vond Juli Baker aardig.
Zondagochtenden zijn altijd vredig in ons huis.
Mijn vader laat zichzelf uitslapen.
Mijn moeder laat zichzelf geen ontbijt maken.
En als mijn broers tot laat weg zijn gebleven met hun band...
merk je niet eens dat ze er zijn tot de middag.
Maar deze zondag werd ik wakker met een vreemd gevoel.
Ik moest iets doen om mijn verwarrende gevoelens over Bryce van me af te schudden...
ze begonnen namelijk weer terug te komen.
Je hebt het echt voor elkaar, of niet dan?
Ik ben trots op je. - Bedankt, pap.
Waar ga je naar toe? - Daniel bezoeken. Het is zijn verjaardag.
Ik wil met je mee.
Oh, schatje, geniet jij nou maar van je ochtend, blijf hier bij moeder.
Nee, pap. Ik wil mee.
Liefje, luister.
Soms, met Daniel...
Ik ga mee, pap.
We moeten wel een berichtje voor je moeder achterlaten.
In al die jaren, had ik nog nooit mijn oom Daniel bezocht.
Ik weet niet waarom. Het was altijd iets wat mijn vader alleen deed.
We zeiden niet veel tegen elkaar tijdens de rit naar Devonhurst, maar dat maakte me niet uit.
Ik vond het gewoon leuk om bij mijn vader te zijn.
Op een of andere manier zorgde de stilte voor een verbintenis die met woorden nooit zou lukken.
De bewoners verzorgen het landgoed als onderdeel van hun therapie.
Je moet er even aan wennen. Maar het zijn goede mensen.
Richard! Je bent er!
Richard voor mijn verjaardag.
Wie? Richard, wie? Wie?
Wie? Wie? Richard, wie? Wie?
Daniel, Daniel, Dit is Julianna. Ze is mijn dochter.
Jouw nichtje.
Ha, Julianna. - Prettige verjaardag, oom Daniel.
Ha-ha-ha. Richard. Het is mijn verjaardag.
Ik heb jou foto's, Julianna. Ik heb je foto's.
We hebben een cadeautje voor je.
Een puzzel? Een puzzel, Richard?
Niet alleen een puzzel.
Een puzzel en een...
windmolen!
Een windmolen! Dank je, Richard.
Oranje. Naar Buiten? Buiten, Richard?
Wil je naar buiten? oké, we gaan naar, eh, McElliot's.
We lopen daar naar toe voor een ijsje. - Een ijsje!
Oh, nee. Nee, nee, het kan niet.
Daniel houdt helemaal niet van ijs.
Ik hou wel van ijsjes, Richard. - Ik maakte maar een grapje.
Ik weet toch dat je van ijsjes houdt.
Je bent gek op ijs. Oké, kom op.
Alsjeblieft. Heb je hem?
Alsjeblieft.
Het is mijn verjaardag.
Lolly. Het is mijn verjaardag.
Vind je het lekker?
Oké, Daniel. wacht, wacht. - IJsjes. IJsjes.
Mijn ijs. Mijn ijs! - Het is oké. Daniel.
Daniel! Laat het, ik haal wel...
IJs op de grond. IJs op de grond.
Zou je een andere voor hem willen gaan halen?
Ja. - Ik moet ijs hebben, Richard!
Het is mijn verjaardag, Richard. Het is mijn verjaardag!
IJsje, Richard! IJsje, Richard!
Stop! Stop ermee!
Ik wil het! - Stop ermee! Stop ermee!
Hier is hij weer. - IJsje!
Richard! - Oké, oké. ik heb wat ijs.
Verjaardag's ijsjes. Dat is lekker, Richard.
Het spijt me zo. Hij heeft nooit eerder zoiets gedaan...
Ik had mijn vader vaak horen praten over hoe moeilijk het leven was voor Daniel.
Maar ik begreep het nooit echt tot nu.
Ja, daar gaat hij. - Oranje.
Op de weg terug, gedroeg Daniel zich alsof er niets gebeurd was.
Andersom. Andersom.
Tijdens de rit naar huis vertelde mijn vader dat oom Daniel...
bij mam en hem gewoond had voordat wij waren geboren.
Maar na een tijdje werd het te moeilijk.
Toen we thuis kwamen, zag alles er hetzelfde uit.
Maar dat was het niet.
Voor vandaag was Daniel alleen maar een naam voor mij.
Nu was hij deel van de familie.
Hoe ging het?
Ik ben blij dat ik ben geweest.
Ik ook.
Trina, het is zondag. Waarom ben je de vloer aan het dweilen?
Patty Loski heeft ons uitgenodigd voor het diner vrijdagavond.
Zou zij dan niet haar vloer moeten dweilen?
Of wilde ze de onze soms lenen?
Heeft ze ons allemaal uitgenodigd? - Ja, inderdaad.
Zelfs onze vriend Sal Monella?
Waarom, na al die jaren?
Nou, ze zei dat ze het erg jammer vond dat ze ons nooit eerder hadden uitgenodigd...
en schijnbaar willen ze ons beter leren kennen.
En wil je er naar toe?
Wel, ze stond erop.
En ik denk dat het wel erg leuk zou worden.
Oké dan.
We gaan.
Ik keek niet zo uit naar het diner met de Loskis...
maar ik zag dat het veel betekende voor mijn moeder.
De volgende dag op school, kon ik me niet concentreren.
Mijn gedachten gingen telkens terug naar Daniel.
Ik vroeg me af wat mijn grootouders hadden doorstaan met een zoon als hem...
toen de realiteit zich opdrong.
Bryce Loski vind je leuk. - Wat?
Hij is hartstikke verliefd op je.
Waar heb je het over? Bryce Loski is niet verliefd op mij.
Oh, ja? Tijdens natuurkunde, zag ik dat hij naar je zat te staren.
Hij zei dat het was omdat er een bij in je haar zat.
Is dat niet het slechtste excuus wat je ooit gehoord hebt?
Misschien was er wel een bij.
De enige B die op jou afkomt is de B van B-R-Y-C-E.
Ik zeg je, die jongen is stapelverliefd.
Kom mee. - Waarheen?
Ik zag hem weg sluipen met Garrett. Kom op.
Ben je helemaal gek geworden? Juli Baker. Je haat haar.
Dat is juist het vreemde. Ik denk van niet.
Ik kan niet stoppen aan haar te denken.
Je hebt het te pakken, man. - Maar wat kan ik eraan doen?
Nou, je moet het stoppen voordat het te ver komt.
Dit zijn geen echte emoties. Niet?
Je voelt je gewoon schuldig vanwege dat eieren ding.
Ja, en ik beledigde haar tuin.
Precies. Je kon niet anders, het is toch ook een rotzooitje.
Haar vader heeft een mongoloďde broer en al hun geld gaat daar naar toe.
Een mongool? Nou, dat moet je al genoeg zeggen.
Waarover? - Over Juli.
Wat wil je daarmee zeggen?
De appel valt niet ver van de boom, mijn vriend.
Oh, heh. Ja. Natuurlijk. Ja.
Ik spreek je later nog wel.
Het spijt me. Ik dacht...
Het is oké. Het maakt niet uit.
En zo was het.
Want nu was mijn verwarring weg.
Ik was er zeker van dat ik Bryce Loski niet langer leuk vond.
Mam, probeer je soms om de Bakers zich totaal waardeloos te laten voelen?
Ik wil dat het leuk wordt.
En waarom ben je nog niet omgekleed? - Ik ga al.
Ik wilde er goed uitzien voor Juli.
Maar ik wilde niet dat zij dacht dat ik er goed uit wilde zien voor haar.
Het was een dunne lijn.
Een hele dunne lijn.
Bryce, ze zijn er. Kom naar beneden.
Kom eraan!
Hé, kom binnen.
Kom erin, kom erin. - Daar gaat mijn taille.
Ik ben blij dat jullie konden komen. Lynetta, Steven, onze visite is er.
Kom eraan! - Wat is dit? Zelfgemaakt taart?
Ja, het is pecannoot en bosbessen kwarktaart
Laten we ze naar de keuken brengen.
Hoi, jongens. - Hé, ziet er goed uit.
Dit is mijn vader. - Hoi, ik ben Lynetta.
Leuk je eindelijk eens te ontmoeten. - Insgelijks.
Mijn jongens vertellen mij dat... He, grote man.
Steven. Hoe gaat het met je?
We hadden dit al een hele tijd eerder moeten doen. Kom erin.
Dit is een gaaf huis.
Ja, het is niet verkeerd. Kom, dan laat ik je mijn kamer zien.
Je moet dit nieuwe liedje horen wat we geschreven hebben.
Het is zo goed.
Je ziet er mooi uit.
Ik hoorde jou en Garrett mijn oom belachelijk maken in de bibliotheek.
En ik wil niet met je praten.
Niet nu, en niet later.
En ik zeg dat het wel kan. Maar wat jij voorstelt...
zou een perpetuum machine nodig hebben, dus dat is onmogelijk.
Als je twee tegengesteld geladen polen had met een nulleider...
Perpetuum machine?
Hier zat ik, te sterven van binnen, en zei praatte maar over een perpetuum machine.
En hoe wist Juli over al dit?
Kom, iedereen, het eten is klaar.
Juli, kan ik even me je praten?
Het was verkeerd, wat Garrett zei. Dat weet ik.
Wist je dat het verkeerd was toen hij het zei?
Ja. Ik kon hem wel slaan.
Maar we zaten in de bibliotheek.
Dus in plaats daarvan was je het maar met hem eens en lachte erover.
Ja.
Dan ben je dus een lafaard.
Ik moest tegenover Juli zitten gedurende het hele diner.
Mijn vader had gelijk.
We hadden moeten gaan barbecuen.
Ik wilde even zeggen hoe geweldig het is dat jullie de maaltijd met ons delen.
Moge het de eerste van vele zijn.
Verkeerde keelgat.
Wel, wij zijn er ook erg blij mee.
We zijn gewoon allemaal zo blij om hier te zijn.
Juli, je hebt heel goed werk verricht met jullie tuin.
Bedankt. Chet heeft me erg geholpen.
Ja, dat weet ik.
Je moet me je geheim vertellen. Ik krijg hem niet aan het werk hier.
Steven! - Ik maak een grapje.
Ik zeg jullie, de buurt kom er echt mee tot leven.
Ik bedoel, dat nieuwe huis begint ook al wat te worden.
Welk huis?
Je weet wel, hetgene waarvoor ze die lelijke oude boom hebben omgehakt.
Ik wilde zeggen dat een hoop mensen die boom mooi vonden, maar ik deed het niet.
Ik wilde niet tegen mijn vader ingaan.
Sommige mensen vonden dat die boom het juweel van de hele buurt was.
Ja, wel, over smaak valt niet te twisten.
Dus, Matt, Mark, Mark, Matt...
Jullie gaan binnenkort afstuderen nietwaar?
Ja, Godzijdank.
heb je het niet naar je zin op school?
Maak je een grapje? - Nee.
De middelbare school was de beste tijd van mijn leven.
Niet voor ons, nee. - Ja, wij hebben er wel genoeg van.
Dus studeren is waarschijnlijk geen optie?
Nou, het is wel een mogelijkheid.
Ze zijn eigenlijk al aangenomen...
op verschillende plaatsen. - Ja, inderdaad.
Echt waar?
Nou, dat is goed.
Maar, eh, we gaan het eerst in de muziek proberen.
Echt? - Oh, ze zijn erg getalenteerd.
En hun band is echt baas.
Ze hebben al een paar demo's opgenomen en die zijn erg cool.
Bedankt, Lyn.
Toen Steven en ik elkaar voor het eerst ontmoeten, speelde hij ook in een band.
Jij hebt in een band gespeeld?
Hij was een geweldige saxofoon speler.
Cool. Speel je nog steeds? - Nou, ik...
Als je wilt kun je een keer komen jammen met ons.
Uh, je...
Nee, ik bedoel...
Dat ben ik niet meer.
Hebben jullie ooit voor een publiek opgetreden?
Al vaak zat.
Hoe meer Matt en Mark praten over hun muzikale wapenfeiten...
hoe stiller mijn vader werd.
Hij probeerde nog een glimlach op te plakken af en toe...
maar daaronder leek hij erg bedroefd.
Maar mijn ouders mochten hem in eerste instantie helemaal niet.
Republikeinen vochten als gekken tegen de "New Deal".
De rest van de avond was pijnlijk genoeg.
Maar tijdens dit alles, heeft Juli geen woord tegen me gezegd.
Ze keek niet eens naar me.
Totdat ze op het punt stonden weg te gaan.
Het spijt me dat ik zo boos was toen we binnen kwamen.
Ik denk dat iedereen het wel naar zijn zin heeft gehad.
Het was erg aardig van je moeder om ons uit te nodigen.
Tot ziens.
Haar verontschuldiging maakte het alleen maar erger.
Wacht op mij. Ik wist dat ik niet vergeven was.
Het was alsof ik niet eens belangrijk genoeg was om een wrok tegen vast te houden.
Wel, ik vind het een hele aardige familie.
Die jongens waren helemaal niet zoals ik verwacht had.
Ik vond ze bijzonder aardige jonge mannen.
Bandieten. - Wat?
Hoe denk je dat ze al die opname spullen kunnen betalen?
Steven, toe nou. Je kunt niet zomaar zo een beschuldiging doen.
Wees niet zo naďef, Patsy.
Weet je wel hoe duur het is om een demo op te nemen?
Ze stelen waarschijnlijk wieldoppen, of zoiets!
Je bent zo'n klootzak.
Wat is er aan de hand met je?
Loop naar de hel.
Praat niet zo tegen me.
Steven, stop!
Niemand praat zo tegen mij...
in mijn eigen huis! Stop!
Ik had mijn vader eerder boos gezien maar dit was anders.
Toen ik in bed lag die avond...
dacht ik aan hoe mijn vader altijd neerkeek op de Bakers.
En hoe hij ze tuig noemde en de schilderijen van meneer Baker belachelijk maakte.
Nu realiseer ik me pas dat hij gewoon boos was op zichzelf.
Maar waarom?
Juli noemde mij een lafaard.
Was het mogelijk dat mijn vader ook een lafaard was?
Ik wist het niet.
Wat maakte het ook uit?
Juli Baker was uit mijn leven.
Of, beter gezegd...
ik was uit haar leven.
Terwijl ik me omklede voor het Loskis' etentje...
staarde ik naar het schilderij wat mijn vader me had gegeven...
en begon weer boos te worden.
Bryce was nooit een vriend voor me geweest.
Hij had niet mijn kant gekozen over de boom...
hij had mijn eieren weggegooid...
en hij had mijn oom belachelijk gemaakt.
Toen mijn moeder riep dat het tijd was om te gaan...
Juli, we vertrekken, we zijn al laat!
Ging ik er van uit dat ik haar ging vertellen dat ik niet mee zou gaan naar de Loskis.
Houd deze even vast. Ik moet mijn haar nog even een laatste keer controleren.
Je haar is perfect. - Echt?
Maar ze zag er zo gelukkig uit...
en ze had zoveel moeite gedaan met de taarten dat ik het gewoon niet kon.
Ooh! Oh, mijn god. Oh, God, wat een ramp.
Oké. Hier, houd vast, en jij houdt deze vast.
Ik wil het niet vasthouden. - Ik laat het je niet eens vasthouden.
Laten we gaan, jongens.
Maar dat betekende nog niet dat ik aardig zou moeten doen tegen Bryce.
En ik wil niet met je praten.
Niet nu, en niet later.
Het voelde goed om het heft in handen te nemen.
Ik voelde me sterk, de baas. Ik vertelde Bryce wat ik dacht...
en ik was vastbesloten niet meer met hem te praten voor de rest van de avond.
Tijdens het eten besefte ik me dat we een maaltijd aan het delen waren met vreemden.
We woonden al jaren tegenover de Loskis...
maar met uitzondering van Chet, kende ik deze mensen helemaal niet.
Meneer Loski was schoon en glad aan de buitenkant...
maar het leek me alsof er iets aan het rotten was onder de oppervlakte.
Aan het eind van de avond, voelde ik me alleen maar afgezonderd, neutraal.
Geen vuurwerk, geen overgebleven boosheid...
geen vlinders, niets.
Tot ziens.
Ik ging die avond naar bed met een vredig gevoel.
Is alles goed? - Ja.
Ik was dankbaar voor de familie die ik had.
En het voelde goed om niet me niet langer druk te maken over Bryce Loski.
Het diner met de Bakers had zijn tol geeist op mij.
Toen de jaarlijkse werving voor het schoolfonds begon...
en ik vond mezelf met een heel nieuw set problemen.
Ik was een Mandenjongen.
Om volledig te kunnen begrijpen hoe vernederend het is om een Mandenjongen te zijn...
moet je weten dat de uitverkorenen worden geveild voor de hele school...
aan de hoogste vrouwelijke bieder.
Ja, technisch gezien komt elk van ons met een lunch in een mandje...
maar laat je hierdoor niet voor de gek houden. Het was niets meer dan een vleeskeuring.
Daar is hij, mijn idool.
Een woord, en ik maak je af.
Nee, man, ik meen het. Luister, je zult het niet geloven.
Wat?
Twee van de lekkerste meiden maken ruzie over jou.
Waar heb je het over? - Sherry maakt het uit met Mitch.
En zij en Melanie gaan tegen elkaar opbieden voor jou.
Maakt me niet uit.
Ben je gek? Sherry heeft Mitch gedumpt voor jou.
Je bent mijn idool.
Hoe troostend het ook was om Garrett's idool te zijn...
het deed geen afbreuk aan de gruwel om Mandenjongen nummer negen te zijn.
En mijn enige hoop was dat een gigantische tornado de hele school zou vernietigen voor het begon.
Het was een kleine kans.
Welkom, iedereen...
op dit jaar's Mayfield Boosters Club veiling.
Opnieuw zijn we blij u te presenteren...
20 van Mayfield's beste jonge mannen...
Wat doe jij hier? - Juli zit op de derde rij.
En? - En, ze heeft een stapel met geld.
Nietwaar. - Wel waar.
Ik zag het haar tellen bij haar kluisje.
En nu...
geeft u een warm Mayfield School welkom...
aan de Mandenjongens van 1963.
Juli met geld? Wat had dit te betekenen?
Was het mogelijk dat ze op mij zou gaan bieden?
Als eerste, hebben we...
Raymond Hughes.
Raymond zit in het schaak team...
en zijn hobbies zijn onder andere, postzegels verzamelen en de jo-jo.
Onthoud, als je biedt...
krijg je niet alleen de knappe meneer Hughes...
maar je kunt ook genieten van...
een heerlijke kip salade sandwich...
en wat eruit ziet als een smakelijke bonen dip, en...
Oh. Excuseer mij, uien dip.
En een grote punt kersentaart.
oké, wie doet het openingsbod van $5?
En zo begon het bieden. Niemand?
Of in het geval van Raymond Hughes, het gebrek aan biedingen.
Zeer goed, daar gaan we.
Vijf. - Verkocht.
Tien dollar. - Verkocht.
Vijftien. - Verkocht.
Kom op. Hoor ik ergens 10?
Tien. - Tien.
Tien. - Pindakaas en banaan sandwich.
Vijftien.
Verkocht voor $15.
Nummer acht is Eddie Trulock.
Eddie is lid van het debat team.
Nu stond alleen Eddie Trulock nog tussen mij en de veiling.
Ik was niet geďnteresseerd in zijn hobby's of wat er in zijn mand zat.
Laten we het bieden beginnen op $5. Het enige waar ik aan kon denken was Juli.
Niemand? Wat als ze op me zou bieden?
Wat als ze in een biedings oorlog terecht kwam met Sherry en Melanie en verloor?
Geen bieders?
Ik overdacht deze gruwels toen plots...
Acht dollar.
Daar gaan we. Acht dollars, dat lijkt er meer op. Hoor ik ergens 10?
Juli Baker biedde op Eddie Trulock?
Oké, acht eenmaal. Hoe kon ze nou bieden op Eddie?
Acht, tweemaal. Hoe kon ze sowieso op iemand bieden?
Verkocht aan Juli Baker.
De volgende is Mandenjongen nummer negen, Bryce Loski.
Ik wist dat ik een stap vooruit moest doen, maar ik kon me niet bewegen.
Kom maar naar voren, Bryce, wees niet verlegen.
Beter laat dan nooit.
Bryce houdt van honkbal spelen.
Vijf dollars. - Oh, wel, wacht tot ik...
Tien.
Wel, het lijkt erop dat het bieden begonnen is.
Vijftien. - Twintig.
Vijf-en-twintig. Dertig.
Vijf-en-dertig. - Veertig.
Vijftig.
Vijftig dollar.
Vijftig eenmaal.
Vijftig tweemaal.
Verkocht aan juffrouw Sherry Stalls voor $50.
Een all-time record.
Oh, de boosters zullen erg dankbaar zijn voor zo'n royale donatie.
Het is vreemd.
Hier zat ik, te lunchen met het mooiste meisje van de school...
en ik voelde me ellendig.
We gaan naar het meer. Mijn vader heeft een huisje daar...
en je kunt daar geweldig zonnen.
Omdat minder dan 10 meter van me vandaan Juli zat.
Mijn Juli met Eddie Trulock.
Ze lachte.
Waar lachte ze over?
Hoe kon ze daar zo zitten lachen en zo mooi zitten te zijn?
Bryce, is alles in orde?
Wat?
Waar zit je naar te kijken?
Niks.
De lunch is echt heerlijk, Bryce.
Bryce, heb je me gehoord?
Dit is echt een heerlijke lunch.
Kunnen we even niet praten over zonnen of eten?
Waar wil je dan wel over praten?
Ik weet het niet, perpetuum machines? Weet je daar iets over?
Perpetuum wat?
Ik weet niet wat er met me gebeurde. Het was alsof ik bezeten was of zo.
Juli, ik moet met je praten. - Wat?
Wat is er aan de hand, Bryce?
Wat doe je?
Bryce, hou op.
Bryce, je hebt haar niet eens gezoend.
Ik wil wel met je kussen.
Juli, wacht. Kunnen we niet praten?
Wat is er aan de hand met je? - Laat me met rust, Garrett.
Je krijgt een date met het mooiste meisje van de school en je laat haar zitten voor Juli.
Je zou het niet begrijpen! - Ik begrijp er helemaal niets van!
We hebben het over Juli Baker hier.
De buur van de hel, een wijsneuzerige plaag. De compost babe.
Houd je kop!
Hé, ben je geflipt of zo? Wat is er aan de hand met je?
Weet je wat, als jij zo gaat zijn, dan heb ik je niet nodig
Nou, goed, want ik heb jou ook niet nodig. - Ja, ik ook niet!
Terwijl ik naar huis liep met de vuile was rammelend in mijn picknickmand...
was alles waar ik aan kon denken Juli.
En ik bedacht me dat Garrett gelijk had met één ding:
Ik was geflipt. Compleet.
Hi, mevrouw Baker. Is Juli thuis?
Oh. Het spijt me, Bryce. Juli wil niet met je praten.
Alsjeblieft, mevrouw Baker. Ik moet haar zien.
Het spijt me, Bryce.
Ik ben bang dat ze zich heeft opgesloten op haar kamer.
Ik probeerde vroeg naar bed te gaan die avond...
maar ik kon niet slapen.
Ik keek uren naar haar huis vanuit mijn raam.
Ik moest een manier bedenken om haar te laten merken wat ik voor haar voelde.
Maandagochtend, onderweg naar school...
bedacht ik me met welke van de Everly Brothers ik liever zou trouwen...
toen Dana Tressler me weer dwong aan Bryce te denken.
Juli. De lijst is bekend.
Daar is hij, nummer negen, jou hoofdgerecht.
Bryce Loski is niet mijn hoofdgerecht.
Oh, je houdt je aan je dieet. - Het is geen dieet, Dana.
Ik ben over hem heen, oké? - Goed om dat te horen.
Want het gerucht gaat dat Sherry hem al geclaimd heeft.
Sherry? Sherry Stalls?
Oh, Liz. Macy. De lijst is er.
Die middag, vond ik mezelf piekerend over de Mandenjongen veiling.
Ik voelde mezelf weer terug glijden naar Bryce.
Maar wat zou mij het uitmaken als Sherry hem leuk vond?
Ik zou niet eens aan hem moeten denken.
Ik moest hier boven staan.
Bryce Loski was niet langer in mijn leven.
Op de ochtend van de veiling, zat ik op het randje
Ik vond mezelf, zonder te beseffen hoe het gebeurde, starend naar mijn eieren geld.
Ik had een strategie nodig.
Het was simpel.
Als ik mijn geld thuis zou laten, zou ik de verleiding ook thuis laten.
Mijn strategie leed een tegenslag toen ik mevrouw Steuby tegenkwam.
Hallo, lieverd.
Het spijt me dat het zo lang geduurd heeft voor ik je dit kon geven...
maar we bleven elkaar maar mislopen elke ochtend.
Mevrouw Steuby, ik hoef dat niet. U hoeft dat niet te...
Doe niet zo belachelijk. Ik ga je betalen.
Ik ga je betalen. - Ik wil het niet. Ik wil het niet.
Jawel, ik wil dat je erop uit gaat en iets leuks voor jezelf gaat kopen.
Een kuitbroek. Ha, ha.
Dag, schat.
Mevrouw Steuby, ik wil geen kuitbroek. - Nee, nee. Je zult er geweldig uit zien.
Het is oké.
Het is oké. Geen big deal. Ik doe gewoon alsof ik het niet heb.
Ik hoor dat je van plan bent om te gaan bieden op Bryce.
Wat? Wie heeft je dat verteld? Het is niet waar.
Iemand zag je met een stapel geld deze ochtend.
Hoeveel heb je? - Dat gaat je niets aan.
En ik bied niet mee, oké? Ik wil hem niet eens meer.
Oh, dat zal wel.
Het is echt waar. Ga je gang maar, verspil je geld maar aan hem. Het maakt me niet uit.
En dan nu, geeft u een warm Mayfield School welkom...
aan de Mandenjongens van 1963.
Ik kon nog zo vaak zeggen dat het me niets uitmaakte...
maar toen ik Bryce zag oplopen in zijn jasje met stropdas...
en die picknick mand...
sloeg mijn hoofd weer op hol.
Vijftien eenmaal.
De veiling leek voorbij te vliegen. - Vijftien tweemaal.
Verkocht aan Macy Taylor voor $15.
Voordat ik het wist, werd Eddie Trulock opgeroepen.
Nummer acht is Eddie Trulock.
Wat betekende dat Bryce de volgende zou zijn.
Eddie is lid van het debat team.
En zijn hobbies zijn onder andere, vissen...
en model vliegtuigjes bouwen.
Wie geeft me $5?
Waarom biedt er niemand? Hij is zo aardig. - Precies.
Niemand?
Acht dollar.
Verkocht aan Juli Baker voor $8.
Hoe heeft dit kunnen gebeuren?
Was het omdat ik medelijden had met Eddie?
Of was het omdat ik mezelf niet vertrouwde met Bryce?
Terwijl ik onderweg was naar de multi-functionele ruimte...
overwoog ik deze verrassende wending van gebeurtenissen...
Hier was ik, op het punt om te gaan lunchen met Eddie Trulock...
terwijl de jongen waarover ik mijn halve leven gezwijmeld had...
zijn maaltijd ging delen met mijn aartsvijand.
Ik wil je bedanken dat je op me geboden hebt.
Het was maar net op het nippertje.
Ja, maar ik wilde het echt. Dit wordt leuk.
Ik begreep dat je van model vliegtuigjes bouwen houdt. - Ja.
Mijn vader en ik hebben zojuist een Russische MiG-19 afgemaakt. Die werd gebouwd in 1955.
De MiG is het eerste supersonische toestel. Lastig omdat de cockpit was verzonken...
Ik probeerde Eddie mijn volledige aandacht te geven.
Maar het was moeilijk, want Bryce zat recht achter hem.
Eddie vertelde iets over inlaatkleppen...
toen vanuit het niets, Bryce opstond en op een draf naar me toe kwam.
He, Juli, ik moet met je praten.
Waar ben je mee bezig?
Hij zou me gaan kussen. Mij gaan kussen.
Heel mijn leven had ik gewacht op die kus.
Maar niet op deze manier. Niet zo.
Ik fietste naar huis zo snel als ik kon, Ik dacht dat mijn longen zouden barsten.
Schatje?
Wat is er mis?
Ik kan het niet.
Lieverd...
je kunt het mij vertellen.
Bryce probeerde me te kussen.
Deed hij dat?
Op school.
Waar iedereen bij was.
Mam, doe alsjeblieft niet open.
Hij is het waarschijnlijk.
Lieverd...
misschien moet je met hem gaan praten.
Ik kan het niet.
Bryce liet me niet met rust.
Hij bleef me maar bellen op de telefoon.
En kloppen op mijn deur.
Hij sluipte zelfs rond het huis en tikte tegen mijn raam.
Juli! Alsjeblieft, ik wil je zien!
Kom naar buiten, voor een minuutje maar!
Waarom begreep hij niet dat ik gewoon met rust gelaten wilde worden?
Alsjeblieft!
Na twee dagen, stopte Bryce.
En ik dacht dat het eindelijk voorbij was.
Tot ik op een middag, de voorkamer inkwam om wat te lezen...
toen ik een geluid hoorde in de tuin.
Hé, wat zit hij te doen?
Juli, rustig aan. Ik heb hem toestemming gegeven.
Toestemming? Toestemming waarvoor? Hij graaft een gat.
Ik heb gezegd dat het mocht.
Maar waarom?
Ik hem hem gezegd dat het mocht.
Het was een marteling om hem in mijn gras te zien graven.
Hoe kon mijn vader dit toelaten?
Bryce wist dat ik er was.
Hij is weg.
Een boom?
Plant hij een boom?
Is het een...?
Ik hoefde het eigenlijk niet eens te vragen.
Ik zag het aan de vorm van de bladeren...
en de textuur van de bast.
Het was een esdoorn.
Toen ze de deur uitliep, dacht ik terug aan de eerste keer dat ik haar zag.
Hoe kon iemand ooit hebben willen wegrennen van Juli Baker?
Hij keek naar me met die ogen.
Die opnieuw weer oogverblindende ogen.
En ik wist dat Bryce Loski nog steeds rond liep met mijn eerste kus.
Maar dat zou niet lang meer duren.
Terwijl we daar zo stonden, realiseerde ik me dat we in al die jaren...
nooit echt gepraat hadden.
Heb je wat hulp nodig?
Ja.
Maar die dag begonnen we.
En ik wist dat het nog een hele tijd door zou gaan.
Vertaald door Midewa. Controle en diverse aanpassingen: Goffini Gedownload van www.ondertitel.com